Ey Nefsim,
Göremiyorsan eğer bir tren garını izlerken;
Ayrılan sevgililerin son kapısı olduğunu,
Duyamıyorsan; vedalaşan yüreklerin keman yayı gıcırtısının, vaktin geldiğini belirten tren ıslığına üstünlüğünü…
Yavrusunu bekleyen annenin, sabırsız kıpırdanışlarını fark edip ve bu seni mutlu etmiyorsa,
Vatanı savunmaya giden kınalı kuzu ecdatlarımızın; dönmeyeceklerini bildikleri halde, yüzlerindeki mutluluğu okuyamıyorsan ve onları uğurlayanların gururlarına ortak olamıyorsan şayet…
Milyonlarca vuslatın, ümidin ve ayrılığın başladığı tren garları, bütün ağırlığını indiremiyorsa buz kesmiş yüreğine…
İlmin iteklemesi ve irfanın ışık vermesiyle; derinleri okuyabilmenin, satırları okuyabilmekten daha mühim olduğunu anlayamamışsan,
Emin olabilmek için her şeyin sahibinden; emin adımlarla koşamıyorsan teslimiyetin ocağına,
Görenin göz değil, gönül olduğunu anlayamamışsan,
Olaylara bakacak açıyı ayarlayan; kamil olmanın sırrına, erememişsen sıkı sıkıya,
“Her yerdeyim!” diyen, sonsuzluğun sahibini; her yerde bulamamışsan,
Hala, bakmakla görmek arasındaki farkı anlayamamışsın demektir.
