COVİD 19 MESELESİNE SUBJEKTİF BİR BAKIŞ

Ne kadar da uzaklaştık birbirimizden değil mi? Kaderin cilvesi midir bu süreç bilemem ama Korana virüs ile birlikte herkes birbirinden uzaklaştı. Eskisi gibi komşuluk ilişkilerimiz kalmadı.
Sarılma, dokunma hatta tokalaşma eylemlerimiz bile rafa kalktı. Çevremizdeki insanlarla adeta aramıza duvarlar örnek durumunda kaldık. Nihayetinde ise yalnızlığa mahkum olduk.
Oysa insan yalnız yaşayamayan bir varlıktır. Tek başına hayatta kalması çok zordur. Hem maddi hem de manevi açıdan insan yalnız olamaz.
İllaki yanında birileri olmalı onun maddi ve manevi desteğini hissetmelidir.
Hem maddi açıdan hem de manevi açıdan bu durum böyledir. İnsanoğlu bu sebepledir ki yardıma muhtaç bir canlıdır.
Manevi açıdan bir dostunun sohbetine muhtaçtır. Sohbet etmek sıkıntısını meramını bir insanla paylaşmak insan için maddi paylaşımdan daha önemlidir. İşte insan bu durumda kendine destekçi yaren arar lakin korona süreci ile birlikte insanların aralarına adeta kara kedi girdi.
İnsanlar virüs kapma endişesi ile birlikte birbirlerine yaklaşamaz oldu. İnsanların arasındaki sohbetler bile iki dakika ayaküstü sürmektedir. Komşuluk ilişkisinde ise ev ziyaretleri yok olmuş durumda artık.
Bu durumda ise insanlar Kendilerini kapalı bir kutuya hapsetti.
Ama eski günleri mumla aradığımız aşikardır. Dileğimiz bu korona belasının bir an önce hayatımızdan çekip gitmesidir. Çünkü iki çift muhabbet etmeyi çok özledik . SEVGİ VE SELAMLA

Gönderiyi paylaş